واقعاً خطرناک است این گونه رفتار کردن و بد روّیه‌ایی‌ست و حتما در چند سال آینده ضربه‌های مهلکی به فرهنگ، اعتقاد، باور و اعتماد مردم وارد می‌کند. روّیه خطرناک رسانه ملی را می‌گویم که در خوشبینانه‌ترین نگاه از جهل و نادانی مدیران رسانه ملی نشات می‌گیرد. روّیه‌ایی خطرناک‌تر از دو قطبی کردن ایران به تهرانی و شهرستانی.

برخی سیاست‌های سانسوری و پرداختن یا نپرداختن‌های کاملا سلیقه‌ایی و نه از نگاه مصلحت به اتفاقات، جریان‌ها و اخبار های تلخ و شیرین رسانه ملی را عرض می‌کنم.

وارد مثال نمی‌شوم اما برای روشن شدن مسئله و درک بهتر آن بیاد بیاورید نوع پوشش خبری رسانه ملی را برای دونفر. یکی مرحومه پوپک گلدره و دومی خاله شادونه..

از اولی آنچنان اسطوره اخلاقی ساختند و از دومی انگار نه انگار که اتفاقی افتاده است و جان سه کودک گرفته شده است..

روّیه خطرناک است.  اولین خطر آن هم نوشته شدن تمامی بی‌عرضگی‌ها، سوء مدیریتی‌ها، ترس‎ها و بی‌خیالی ها به پای رهبر.

خطرهای بعدی هم بی‌اعتمادی و دوری از رسانه ملی و سپردن گوش به بوق‌های خبری دنیا که همه می‌دانیم میزان عداوتشان را با خودمان..